Cur fortūna iuvat tē, tū Matthæe beāte?
	Pulchra meae vītae es et vir ego ipse tuae.
Cum annos abhinc quaesīvī utrum amasses quattuor an non,
	mē cognōscēbās haud sed manus tua ‘amō’
scripsit. Vērō amō amāre, etsi est nōn īs facilis
	semper, est bonus quod omnia vincit amor,
maximē amor noster. Loqueris suāvissimaque āles
	cantat. Amplexus mē tuus ad locum fert
tam mīrābilem. Iter nostrum optimum erat quoniam ūnā.
	Nōs diū amābāmus, nōs diū amēmusque iō!